“Papua is geen land, Papua bukan tanah kosong“

Deze zin blijft hangen na het zien van Pesta Babi: Kolonialisme di Zaman Kita, Varkensfeest, kolonialisme in onze tijd. De documentaire van Dandhy Dwi Laksono en Cypri Jehan Paju Dale gemaakt in samenwerking met Papoea-organisaties als Jubi en Pusaka laat zien wat veel Papoea’s al generaties weten: het bos is niet zomaar een lege plek die kan worden weggevaagd voor plantages, winst en nationale prestigeprojecten. Het bos is een thuis. Het is voedsel, medicijnen, geschiedenis, gebed, school, een spirituele plek én toekomst.

In Zuid-Papua, rond Merauke, worden onder het Indonesische Nationale Strategische Project (NSP) enorme gebieden ingenomen voor rijst, suikerriet, palmolie en bio-ethanol. Volgens bronnen van milieu- en mensenrechtenorganisaties gaat het om een bedreigd gebied van ruim twee tot mogelijk 2,5 miljoen hectare. Let wel, dat is meer dan de helft van Nederland (!). Dit gaat gepaard met ernstige mensenrechtenschendingen. 

Pesta Babi laat zien wat achter die hectares schuilgaat. Papoea gemeenschappen, waaronder de Malind-Anim, Yei en Awyu, die hun sago, vis, jachtgrond en heilige plekken verliezen. Jongeren die zien hoe hun toekomst wordt omgezet in monocultuur. Zij worden niet gehoord, terwijl bulldozers en het leger -soms letterlijk- in hun achtertuin staan,

De titel van de film is wrang. Een pesta babi, een varkensfeest, is in Papoea verbonden met gemeenschap, dankbaarheid en hun adat/traditionele gebruiken. In de film krijgt het een tweede betekenis: een feestmaal van machtige bedrijven, politici en het leger die de rijkdom van Papoea verdelen, terwijl de Papoea’s de prijs betalen.

Inmiddels heerst er een kijkverbod door de Indonesische overheid: filmvertoningen worden door het leger binnengevallen en worden alleen nog in het geheim georganiseerd.  Tóch is het in twee weken tijd al 13 miljoen keer bekeken. Dat zegt veel. De onduidelijkheid rond de veiligheid, verdwijning en vrije wil van Mama Sinta, een van de centrale mensenrechtenverdedigers in de film, laat zien hoe kwetsbaar Papoea’s zijn wanneer zij zich uitspreken tegen landroof en ontbossing. 

De gevolgen van PNS Merauke reiken verder dan West Papua. Volgens Mongabay en de Indonesische denktank CELIOS kan ontbossing voor het 2 miljoen hectare grote suikerrietproject in Merauke leiden tot ongeveer 782 miljoen ton CO₂-uitstoot. Dit is vergelijkbaar met de jaarlijkse uitstoot van 187 kolencentrales. Wat in Merauke gebeurt, raakt dus niet alleen de Papoea’s, maar ook de rest van de wereld.

SOWP en het Papoeahuis brengen dit verhaal onder de aandacht in Nederland. Door filmvertoningen, gesprekken, brieven aan politici en samenwerking met Papoea’s en bondgenoten in Nederland en Europa willen we één boodschap versterken: luister naar de stemmen uit West Papua zelf. 

Ga de film bekijken en deel het verhaal. Kom naar een vertoning of gesprek. En vraag Nederlandse politici om niet weg te kijken van West Papua. Binnenkort lanceren we een aparte website SOSPapua met data waar en wanneer Pesta Babi te zien zal zijn. Houd daarnaast onze agenda in de gaten. Wil je je alvast aanmelden om je op een of andere manier in te zetten? Schrijf een mailtje naar [email protected].