In een klein bergdorp in West Papua groeit een kind op met verhalen die alleen in zijn moedertaal verteld kunnen worden. Die taal – met woorden die nergens anders ter wereld bestaan – is geen schoolvak, geen officiële taal, en wordt buiten het dorp nauwelijks gehoord. Toch draagt ze alles wat die gemeenschap weet over het land, de seizoenen, de geesten, en het samenleven.

West Papua is een van de meest taalkundig diverse regio’s op aarde. Meer dan 260 verschillende talen worden er gesproken. Die enorme variatie komt niet zomaar uit de lucht vallen. Eeuwenlang leefden gemeenschappen in relatief geïsoleerde gebieden – van bergtoppen tot moeraslanden – waardoor ze elk hun eigen manieren van spreken en denken ontwikkelden. Elke taal is daarmee een levend archief van kennis en identiteit.

Toch verdwijnen deze talen in hoog tempo. Volgens UNESCO zijn alle lokale talen in West Papua inmiddels bedreigd. De belangrijkste oorzaken: verstedelijking, migratie en de overheersende rol van Bahasa Indonesia, de nationale taal van Indonesië. In veel gezinnen wordt die taal noodgedwongen de voertaal. De moedertaal verdwijnt stilletjes uit het dagelijks leven. En daarmee verdwijnen ook unieke verhalen, liederen, en manieren van kijken naar de wereld.